Specjalna płatność do roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych

05.03.2010

        W zakresie wsparcia bezpośredniego rolnicy będą mogli skorzystać z tzw. specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych. Rośliny te muszą być uprawiane w siewie czystym i w  plonie głównym (za wyjątkiem wyki, która musi być uprawiana z rośliną podporową ze względu na wiotką łodygę)

W projekcie rozporządzenia zawarte są warunki odnośnie gospodarstw korzystających ze wsparcia z programów  rolnośrodowiskowych  chcących z płatności specjalnych skorzystać , ale szczegóły będzie można podać dopiero po ukazaniu się rozporządzenia dot. wsparcia bezpośredniego.

Szacunkowa wartość dopłaty do 1 ha tych upraw ma wynosić 60 €

     W artykule przedstawione są podstawowe zasady uprawy niektórych roślin, które w naszym regionie można uprawiać. Przedstawione gatunki nie wymagają bardzo dobrych gleb.

      Łubin żółty na nasiona – ma małe wymagania glebowe, można go uprawiać na kompleksie żytnim dobrym, słabym . Optymalne pH w granicach 5-6, łubin nie znosi gleb o odczynie obojętnym, zasadowym i świeżo zwapnowanych. Jest bardzo dobrym przedplonem dla wielu roślin, bakterie brodawkowe wiążą azot z powietrza -  w sprzyjających warunkach nawet do 200 kg z czego 80—90 kg pozostaje dla roślin następczych. Łubin to bardzo cenny gatunek w płodozmianach zbożowych. Wysoka wartość gospodarcza wynika z dużej zawartości białka w nasionach dobrej wartości biologicznej i małej zawartości substancji antyżywieniowych.

     Najodpowiedniejszym przedplonem dla łubinu żółtego są zboża, nie uprawiać po okopowych gdyż przedłuża wegetację daje niskie i słabe jakościowo plony.

Łubin sieje się zaraz po obeschnięciu gleby po zimie najlepiej do końca marca. Młode rośliny znoszą przymrozki do – 5 oC, przy wczesnym siewie zachodzi proces jarowizacji, a duży zapas wody w glebie stwarza dobre warunki do kiełkowania. Głębokość siewu 3-4 cm, zagęszczenie 80-100 roślin na 1m2 dla odmian tradycyjnych i 100-120 szt/m2 dla odmian samokończących, rozstawa 20-30 cm.

     Zwalczanie chwastów jest trudne, ponieważ łubin wschodzi po 2-3 tyg. Od siewu. Podstawowym zabiegiem jest bronowanie zasiewów, ale trzeba to robić ostrożnie gdy rośliny mają mały turgor najlepiej po południu w słoneczny dzień. Chemiczne zwalczanie chwastów bezpośrednio po siewie Stomp 330 EC, Metron 700 S.C., Command 480 EC + Sencor 70 WG lub Command 480 EC + Stomp 330 EC. Od fazy 2-3 liści łubinu żółtego Fusilade Forte 150 EC, Pantera 040 EC, Targa Super 05 EC. Przed zastosowaniem herbicydu koniecznie zapoznać się z etykietą instrukcją stosowania !.

        Seradela- kiedyś często uprawiana zwłaszcza na glebach piaszczystych. Może być uprawiana na ziarno, siano, zielonkę. Jest dobrą, wysokobiałkową  paszą dla zwierząt, słoma seradeli przewyższa wartością słomę innych motylkowych. Pozostawia bardzo dobre stanowisko dla roślin następczych, gdyż wiąże azot z powietrza.

 Dobrze znosi wiosenne przymrozki, kiełkuje w temperaturze 3-5 oC. Wysiewa się ją do końca marca a najpóźniej do 5 kwietnia. Nasiona warto zaprawić odpowiednią do gatunku szczepionką bakteryjną. Ma małe wymagania glebowe , dobrze rośnie na glebach piaszczystych położonych na 40-60 cm warstwie gliny oraz na glebie piaszczystej, ale zawierającej domieszkę cząstek gliniastych, pH lekko kwaśne. Najlepszym przedplonem są ziemniaki, ale można też uprawiać po zbożach. W uprawie seradeli na nasiona zaleca się stosować pasowy siew żyta przeznaczonego na zielonkę z rozstawą międzyrzędzi w obrębie pasa siewnego 10 cm. Zielonkę żyta zbiera się na początku kłoszenia, kosząc ją na wysokość 20 cm. Tak wysokie ściernisko stanowi rusztowanie dla wiotkich pędów seradeli. Można siać bez rośliny ochronnej, ale seradela silnie wylega i podczas zbioru są znaczne sięgające 25 % straty nasion. Seradelę przeznaczoną na paszę wysiewać dopiero po 1 kwietnia.

        Do odchwaszczania seradeli w czystym siewie można stosować Metron 700 SC do 3 dni po siewie lub w fazie 2-4 liści seradeli. Przed zastosowaniem herbicydu koniecznie zapoznać się z etykietą instrukcją stosowania !.

         Groch siewny (peluszka) może być uprawiany na nasiona lub zieloną paszę. Nasiona grochu ze względu na nieznaczną ilość substancji  antyżywieniowych są szczególnie cenną paszą dla zwierząt monogastrycznych. Groch odgrywa też ważną rolę w płodozmianie zbożowym. Jest dobrym przedplonem dla rzepaku, pszenicy ozimej, jęczmienia ozimego. System korzeniowy wzbogaca glebę w azot i substancję organiczna. Groch odmian pastewnych wymaga gleb klasy IVa – Ivb, gleba powinna być w dobrej kulturze o pH zbliżonym do obojętnego. Nasiona wysiewa się wcześnie, najlepiej w II-giej połowie marca, co umożliwia prawidłowy proces jarowizacji a zapasy wody w glebie sprzyjają równomiernym wschodom. Kiełkowanie rozpoczyna się już w temp. 1-2 oC, młode rośliny znoszą przymrozki do – 6oC. Najlepsze przedplony to zboża, unikać stanowiska po okopowych na oborniku, gdyż wyrasta nadmierna masa wegetatywna i często wylega. Rośliny grochu wschodzą po 2-3 tyg. od siewu, w początkowej fazie należy niszczyć chwasty. Dość skuteczne jest bronowanie przedsiewne i  posiewne. Po wschodach zabieg wykonać bardzo ostrożnie po południu, gdy rośliny tracą turgor. Mechaniczne niszczenie chwastów nie jest wystarczające, można zastosować herbicydy w fazie gdy rośliny osiągną 6-12 cm wysokości , tj . pierwsza para wąsów czepnych:   Basagran 480 SL + Olejan 85 EC, Basagran 480 SL + Olbras 88EC, Basagran 480 SL + Olemix 84 EC, Butoxone M 400 SL, a Fusilade Forte 150 EC po wykształceniu pierwszej pary liści właściwych grochu zwalczy chwasty 1-roczne, jednoliścienne. Przed zastosowaniem herbicydu zapoznać się z etykietą instrukcja stosowania !

Rośliny grochu nierównomiernie dojrzewają, dużym ułatwieniem jest desykacja , co jednak podnosi koszty uprawy.

Elżbieta Kluba
Drukuj
Zamknij